33 pomysły na prezent świąteczny dla 5-latka

Ułożenie obrazka to dla pięciolatka dopiero początek zabawy, bo potem rusza na poszukiwania drobiazgów schowanych w ilustracji.

Razem z młodszą siostrą może urządzić wyścig, kto pierwszy wypatrzy kolejny ukryty szczegół.

W wigilijny wieczór, gdy papier po prezentach leży jeszcze pod choinką, pięciolatek zapatrzony w filmy o Autach wyzywa rodzinę na pojedynek.

Sam bierze pilota Zygzaka, a starszej siostrze albo dziadkowi oddaje Cruz Ramirez. Po każdej rundzie głośno ogłasza zwycięzcę i ustawia bolidy z powrotem na linii startu.

Chłopiec, który na każdym skrzyżowaniu komentuje, kto komu zajechał drogę, dostaje zatory do rozplątania własną głową.

Tutaj to on rozdziela pierwszeństwo i decyduje, które auto musi się cofnąć, żeby inne mogło ruszyć. W poczekalni u dentysty siada z grą na kolanach i pokazuje tacie, którędy wypuścił zablokowany pojazd.

Mały fan Spideya, który rysuje pajęczyny na każdej kartce, dostaje całe strony ze swoim bohaterem do pokolorowania.

Sam decyduje, jaki odcień dostanie strój bohatera i tło każdej sceny. W samochodzie, w drodze do dziadków na święta, ma zajęcie na tylnym siedzeniu.

Ta zabawa Goliath zmienia mieszkanie w tor przeszkód dla chłopca, który nie usiedzi w miejscu i najchętniej biega od rana do wieczora.

Sam wymyśla kolejne przeprawy i sprawdza, czy przejdzie od drzwi do okna bez stawiania stopy na ziemi. Przed wigilijną kolacją, gdy dorośli nakrywają do stołu, namawia tatę, żeby przeszedł z nim przez salon tą samą drogą.

Ta chwiejna wieża z Psim Patrolem daje chłopcu, który wciąż kibicuje pieskom z bajki, okazję do rywalizacji z dorosłymi na równych prawach.

Sam decyduje, który klocek ruszyć, i wstrzymuje oddech, gdy wieża się przechyla. Gdy w odwiedziny wpadają kuzyni, rozstawia ją na podłodze w swoim pokoju i ogłasza, kto zaczyna.

Kostki domina to coś dla pięciolatka, który ustawia autka zderzak w zderzak i lubi burzyć każdą zbudowaną wieżę.

Najpierw dobiera kafelki parami według liczby kropek, a potem pstryknięciem palca kładzie cały szereg. Na podłodze w przedpokoju może ścigać się z mamą, kto prędzej postawi dłuższy zygzak.

Chłopiec, który nie opuszcza żadnego odcinka ulubionej bajki, dostaje jej bohaterów do ułożenia kawałek po kawałku.

Szuka pasujących brzegów, porównuje barwy i dopasowuje elementy, aż z rozsypanych kartoników wyłoni się znajoma scena. W świąteczne popołudnie, na dywanie w swoim pokoju, pokazuje kuzynowi gotowy obrazek.

Pięciolatek, który zna na pamięć każdy odcinek Bluey, może rozegrać z bliskimi partię trwającą od 15 do 20 minut.

Sam wybiera, którędy ruszyć, i głośno zapowiada każdy swój krok. W drugi dzień świąt, przy stole u cioci, woła kuzynów i ogłasza, kto zaczyna.

Po kolacji, przy stole w jadalni, pięciolatek, który zasypuje dorosłych pytaniami o wszystko, otwiera prezent i woła rodziców, żeby się przysiedli.

Sam wybiera, kto usiądzie obok niego, i pokazuje mamie po kolei każdy element. Na koniec sam chowa wszystkie części i odstawia pudełko na półkę obok swoich książek.

Te figurki z serialu Marvela dają chłopcu od razu dobrych i złych bohaterów, więc ma kogo ścigać i kogo ratować.

Sam rozdziela role, wymyśla podstęp złoczyńców i odgrywa, jak przyjaciele pokonują ich w ostatniej chwili. Na schodach w przedpokoju urządza zasadzkę, a Spidey zeskakuje z poręczy na ratunek.

W długiej kolejce na poczcie pięciolatek o niespokojnych palcach rozciąga ramiona figurki Stretch Armstrong Mini, jak daleko tylko się da.

Nie musi znać żadnych reguł ani czekać na swoją kolej, bo bohater od razu daje się wyciągać we wszystkie strony. Gdy mama nadaje paczki do rodziny, on pokazuje stojącemu za nimi panu, jakie długie ręce ma jego siłacz.

Pogaduszki z maskotkami prowadzi na co dzień pięciolatek, który o drobnych smutkach z przedszkola woli najpierw powiedzieć przytulance niż dorosłym.

Ten pluszowy kompan wysłuchuje opowieści o zabranym autku czy zepsutej budowli i niczego nie komentuje. Chłopiec sadza go potem na parapecie w swoim pokoju i szeptem zdaje mu relację ze wszystkiego, co się wydarzyło.

Rycerskie potyczki to żywioł pięciolatka, który z każdego kartonu stawia warownię i broni jej przed najeźdźcą.

Sam ustawia oddziały na murach, wyznacza dowódcę i decyduje, która drużyna rusza do szturmu. Na niskiej ławie w salonie rozgrywa z dziadkiem oblężenie zamku z klocków.

Jeśli chłopiec, dla którego wybierasz prezent, bandażuje łapy swoim maskotkom, zestaw Smoby da mu własny gabinet na kółkach.

Sam przyjmuje chorych, wybiera narzędzia do badania i decyduje, kto zostaje na obserwacji. Przy drzwiach swojego pokoju ustawia kolejkę misiów i zajęcy, a każdego po wizycie odwozi na miejsce.

Kupując prezent pięciolatkowi, który zatrzymuje się przy każdej oświetlonej wystawie, możesz podarować mu własne okno do ozdobienia.

Sam wymyśla wzór i dobiera barwę do każdego fragmentu obrazka. Na parapecie w swoim pokoju rozkłada farby i maluje na szybie sanie Mikołaja, widoczne z chodnika przed domem.

Ta książeczka oddaje pięciolatkowi zapatrzonemu w Hello Kitty i jej przyjaciół całe strony do wypełnienia według własnego pomysłu.

Sam wybiera barwy dla każdej postaci i decyduje, gdzie przykleić naklejkę, żeby scena wyglądała tak, jak ją sobie wymyślił. U cioci na kanapie, gdy dorośli piją kawę, kończy stronę i pokazuje kuzynce, kogo umieścił obok bohaterki.

Jeżeli pięciolatek, którego obdarowujesz, wciąż ogląda przygody Świnki Peppy i nakleja obrazki na wszystko, dostanie pod choinką własne miejsce na swoje zbiory.

Sam wybiera, która postać trafi na którą stronę, i pilnuje, żeby nic nie odstawało. Na kanapie obok dziadka przegląda potem gotowe karty i opowiada mu, co porabia każda postać.

Masa Play-Doh daje pięciolatkowi, który zagląda tacie do garnków i chce mieszać sos, własną kuchnię do gotowania na niby.

Sam lepi porcje, podaje je domownikom i wymyśla nazwy potraw. Gdy dorośli lepią pierogi na Wigilię, staje obok przy stole i szykuje swoją wersję świątecznego dania.

Ten projektor rzuca na kartkę kontury bohaterów Psiego Patrolu, więc chłopiec lubiący rysować sam prowadzi kreskę po gotowym zarysie.

Potem dorysowuje tło i wymyśla, dokąd pędzi ekipa ratunkowa. Przy biurku w swoim pokoju składa z kolejnych obrazków własną historyjkę i opowiada ją tacie.

W świąteczny poranek, zanim dorośli zjedzą śniadanie, chłopiec zafascynowany rekinami i ośmiornicami pochyla się nad własnym podwodnym światem.

Sam wybiera planszę i zwilża ją kawałek po kawałku, a spod mokrych śladów wyłaniają się barwne stworzenia. Każde odkryte zwierzę nazywa po imieniu i pokazuje mamie, kogo wyłowił z głębin.

Pięcioletni pomocnik, który nie odstępuje taty przy każdej domowej naprawie, dostaje od Theo Klein sprzęt na swoją miarę.

Sam zgłasza się do roboty, zanim ktokolwiek go poprosi, i pilnuje, żeby zadanie doprowadzić do końca. Gdy w salonie trzeba złożyć nowy regał, rozkłada swoje narzędzia obok kartonu i pracuje ramię w ramię z dorosłymi.

W sobotnie przedpołudnie, w swoim pokoju, pięciolatek, któremu szybko nudzi się ta sama zabawa, przerabia prezent na coś zupełnie innego.

Sam decyduje, czym ma być tym razem, i do każdej wersji wymyśla osobną historię dla swoich figurek.

Te klocki rosną pod rękami pięciolatka w mosty, zamki i garaże, a o tym, co powstanie, decyduje tylko on.

Gdy budowla się zawali, zaczyna od nowa i za każdym razem stawia coś innego. Przy stole w kuchni układa wysoką wieżę i sprawdza, ile pięter wytrzyma, zanim się przechyli.

Ferrari w miniaturze trafią w ręce pięciolatka, który na ulicy odwraca głowę za każdym niskim, sportowym autem.

Ustawia je w kolejce do wymyślonego pit stopu i sam ogłasza, które rusza na trasę pierwsze. Gdy tata wraca z pracy, czeka na niego w przedpokoju z linią startu wyklejoną taśmą malarską.

Po rozpakowaniu prezentów, na dywanie w salonie, chłopiec wypatrujący na spacerach dźwigów i spychaczy sam steruje koparką i wyznacza plac budowy.

Nabiera łyżką klocki, przewozi je pod kanapę i prosi tatę, żeby wydawał mu polecenia jak brygadzista.

Ta postać z bajki odzywa się tylko na Tonieboksie, więc to prezent dla pięciolatka, który ma takie pudełko i kolekcjonuje opowieści.

Sam stawia ją na górze głośnika i bez pomocy dorosłych uruchamia bożonarodzeniową historię. Wieczorem, po kąpieli, leży z kocem na dywanie i słucha, jak bohater szykuje się do świąt.

Dociekanie, skąd bierze się ruch, to zajęcie dla pięciolatka, który zagląda pod każdą zabawkę i pyta, jak ona jedzie.

Tu sam łączy elementy, obraca gotowym modelem i dochodzi, co sprawia, że się porusza. Po powrocie z przedszkola rozkłada wszystko na podłodze w swoim pokoju i pokazuje tacie, co zbudował.

Ta lornetka zamienia spacer po parku w wyprawę badawczą dla chłopca, który wypatruje ptaków i wiewiórek między drzewami.

Sam decyduje, w którą stronę patrzeć, i szeptem opowiada tacie, kogo dostrzegł. Najdłużej przystaje przy karmniku i liczy sikorki, które przylatują po ziarno.