19 pomysłów na prezent dla chłopca w wieku 2 lat

Jeśli chłopiec, dla którego szukasz prezentu, lubi sam przewracać strony, ta owieczka z tkaniny trafi prosto w jego małe dłonie.

W poczekalni u lekarza wyjmuje ją z torby, ogląda kolejne rysunki i palcem pokazuje dorosłemu owcę.

Zabawa w toczenie ma swoje miejsce w pokoju dwulatka, który wszystko, co okrągłe, od razu puszcza po podłodze.

Razem z dorosłym składa kawałki trasy, a potem sam wybiera, skąd puścić kolejny przejazd obok wiatraka.

Po powrocie ze żłobka, przy niskim stoliku, dwulatek chwyta pisak w całą piąstkę i kreśli na arkuszu szerokie łuki.

Według producenta wiek startowy to 1 rok, więc chłopiec ma ten próg za sobą. Każdy nowy kolor unosi w twoją stronę i czeka, aż powiesz, jak się nazywa.

Wieczorem, na podłodze sypialni, maluch dokłada kolejny kamień do wieży i sprawdza, czy ta jeszcze się utrzyma.

Gdy konstrukcja runie, zbiera rozsypane elementy i zaczyna od nowa, tym razem z innym kawałkiem na dole. Gdy budowla stoi, woła rodzica, żeby obejrzał ją przed zgaszeniem światła.

Kiedy kupujesz prezent dla chłopca, który w książeczkach z obrazkami najchętniej wyszukuje ukryte drobiazgi, ta zabawa przenosi to zajęcie na stół.

Runda trwa od 10 do 15 minut, akurat tyle, ile dwulatek chętnie usiedzi w jednym miejscu. Przy niskim stoliku pokazuje rodzicowi palcem, gdzie wypatrzył właściwy drobiazg.

Układanki z ludźmi przy robocie przyciągną dwulatka, który z zapartym tchem patrzy na każdego, kto coś naprawia albo buduje.

Producent oznacza je od 2 lat, więc chłopiec sam dobiera kawałki i sprawdza, które do siebie należą. Na kanapie w salonie składa całość obok rodzica i pokazuje mu palcem każdą postać, która się wyłoni.

Szukając prezentu dla chłopca, który rozpoznaje każde auto na ulicy, sięgnij po te puzzle tiptoi oznaczone przez producenta od 2 lat.

Na macie w swoim pokoju dopasowuje elementy własnymi rękami i głośno nazywa każdą maszynę, która się wyłania. Gotową całość przesuwa w twoją stronę i czeka, aż powiesz, co na niej jedzie.

Latarnia morska HABA wyrasta z kolejnych części w rękach dwulatka, który każdą rzecz chce poukładać po swojemu, zanim cokolwiek zburzy.

Według HABA jest przeznaczona dla dzieci od 1 do 2 lat, a chłopiec właśnie sięga górnej granicy tego przedziału. Na kocu w ogrodzie stawia ostatnią część na szczycie i woła rodzica, żeby obejrzał gotową budowlę, a potem jednym ruchem ją przewraca.

Te kostki HABA rosną w wieżę w rękach malucha, który najbardziej lubi moment, gdy wszystko z hukiem się przewraca.

W sobotni poranek ustawia je na dywanie, zwala całość pacnięciem dłoni i od razu podaje dorosłemu kolejny element, żeby budowali dalej razem.

Dwulatek, który nie rusza się z domu bez czegoś miękkiego w garści, zyska własnego osiołka do towarzystwa.

W foteliku samochodowym podczas dłuższej jazdy chłopiec opiera go o policzek i skubie palcami brzeg kocyka. Gdy auto staje na światłach, unosi pluszaka do szyby i pokazuje mu mijane autobusy.

Ulubione zwierzę z obrazkowych książeczek nabiera miękkiej postaci w rękach dwulatka, który na każdej stronie najpierw wypatruje koali.

U fryzjera chłopiec ściska pluszaka oburącz, siedząc w wielkim fotelu. Gdy nożyczki cichną, unosi go do lustra i pokazuje mu swoją nową fryzurę.

Ta surykatka wędruje po mieszkaniu w objęciach dwulatka, który w książkach o zwierzętach zawsze wypatruje tych mniej znanych.

Przy kuchennym oknie stawia ją na parapecie, a potem pokazuje jej palcem przejeżdżające auta i gołębie na trawniku.

Ten bączek kręci się na podłodze przed dwulatkiem, który potrafi długo wpatrywać się we wszystko, co wiruje.

Gdy zwalnia i staje, chłopiec prosi dorosłego o kolejny obrót albo sam próbuje go uruchomić. Między rundami popycha go palcem i patrzy, w którą stronę się potoczy.

Ta książeczka HABA ląduje w wannie dwulatka, który przy wieczornym myciu chce trzymać w rękach coś do oglądania.

Między płukaniem włosów a namydlaniem rąk chłopiec przewraca strony i pokazuje rodzicowi palcem świnkę i krowę.

Udawane rozmowy przez słuchawkę to codzienny rytuał malucha, który bacznie podpatruje każdego dorosłego z komórką przy uchu.

Kiedy rodzic odbiera połączenie przy biurku, chłopiec siada obok, przykłada zabawkę do ucha i z przejęciem coś opowiada. Na koniec rozmowy macha słuchawką na pożegnanie i głośno woła „pa, pa”, zupełnie jak rodzic.