20 pomysłów na prezent dla chłopca w wieku 2 lat

Wieża od B. toys powstaje w rękach dwulatka, który lubi sam decydować, co trafi na sam szczyt.

Na kuchennej podłodze, gdy rodzic gotuje obiad, dokłada kolejne elementy i pokazuje palcem, gdzie postawić następny. Rozsypane kawałki podaje potem dorosłemu, żeby też dołożył coś od siebie.

Jeśli chłopiec, dla którego szukasz prezentu, lubi sam przewracać strony, ta owieczka z tkaniny trafi prosto w jego małe dłonie.

W poczekalni u lekarza wyjmuje ją z torby, ogląda kolejne rysunki i palcem pokazuje dorosłemu owcę.

Jeśli dwulatek, dla którego wybierasz prezent, rzuca wszystkim, co wpadnie mu w ręce, ten komplet daje mu coś do rzucania.

W przedpokoju posyła piłki po kolei w stronę rodzica, a potem biegnie zebrać te, które utknęły pod szafką.

Odpychanie się nogami od ziemi to zajęcie dla dwulatka, który na podwórku ciągle biega za starszymi dziećmi na rowerach.

Na BERG MOOV siada, trzyma kierownicę i drobnymi krokami toczy się wzdłuż chodnika przed blokiem. Na końcu chodnika zsiada, sam zawraca pojazd i rusza w drogę powrotną.

Zabawa w toczenie ma swoje miejsce w pokoju dwulatka, który wszystko, co okrągłe, od razu puszcza po podłodze.

Razem z dorosłym składa kawałki trasy, a potem sam wybiera, skąd puścić kolejny przejazd obok wiatraka.

Po powrocie ze żłobka, przy niskim stoliku, dwulatek chwyta pisak w całą piąstkę i kreśli na arkuszu szerokie łuki.

Według producenta wiek startowy to 1 rok, więc chłopiec ma ten próg za sobą. Każdy nowy kolor unosi w twoją stronę i czeka, aż powiesz, jak się nazywa.

Wieczorem, na podłodze sypialni, maluch dokłada kolejny kamień do wieży i sprawdza, czy ta jeszcze się utrzyma.

Gdy konstrukcja runie, zbiera rozsypane elementy i zaczyna od nowa, tym razem z innym kawałkiem na dole. Gdy budowla stoi, woła rodzica, żeby obejrzał ją przed zgaszeniem światła.

Kiedy kupujesz prezent dla chłopca, który w książeczkach z obrazkami najchętniej wyszukuje ukryte drobiazgi, ta zabawa przenosi to zajęcie na stół.

Runda trwa od 10 do 15 minut, akurat tyle, ile dwulatek chętnie usiedzi w jednym miejscu. Przy niskim stoliku pokazuje rodzicowi palcem, gdzie wypatrzył właściwy drobiazg.

Szukając prezentu dla chłopca, który rozpoznaje każde auto na ulicy, sięgnij po te puzzle tiptoi oznaczone przez producenta od 2 lat.

Na macie w swoim pokoju dopasowuje elementy własnymi rękami i głośno nazywa każdą maszynę, która się wyłania. Gotową całość przesuwa w twoją stronę i czeka, aż powiesz, co na niej jedzie.

Układanki z ludźmi przy robocie przyciągną dwulatka, który z zapartym tchem patrzy na każdego, kto coś naprawia albo buduje.

Producent oznacza je od 2 lat, więc chłopiec sam dobiera kawałki i sprawdza, które do siebie należą. Na kanapie w salonie składa całość obok rodzica i pokazuje mu palcem każdą postać, która się wyłoni.

Latarnia morska HABA wyrasta z kolejnych części w rękach dwulatka, który każdą rzecz chce poukładać po swojemu, zanim cokolwiek zburzy.

Według HABA jest przeznaczona dla dzieci od 1 do 2 lat, a chłopiec właśnie sięga górnej granicy tego przedziału. Na kocu w ogrodzie stawia ostatnią część na szczycie i woła rodzica, żeby obejrzał gotową budowlę, a potem jednym ruchem ją przewraca.

Te kostki HABA rosną w wieżę w rękach malucha, który najbardziej lubi moment, gdy wszystko z hukiem się przewraca.

W sobotni poranek ustawia je na dywanie, zwala całość pacnięciem dłoni i od razu podaje dorosłemu kolejny element, żeby budowali dalej razem.

Nadawanie imion zabawkom to ulubiony rytuał dwulatka, który każdego nowego pluszaka od razu przedstawia całej rodzinie.

Ta maskotka NICI czeka, aż chłopiec wymyśli dla niej imię. Przy niedzielnym obiedzie sadza ją na krześle obok siebie i głośno ogłasza wszystkim przy stole, jak ją nazwał.

Ulubione zwierzę z obrazkowych książeczek nabiera miękkiej postaci w rękach dwulatka, który na każdej stronie najpierw wypatruje koali.

U fryzjera chłopiec ściska pluszaka oburącz, siedząc w wielkim fotelu. Gdy nożyczki cichną, unosi go do lustra i pokazuje mu swoją nową fryzurę.

Dwulatek, który nie rusza się z domu bez czegoś miękkiego w garści, zyska własnego osiołka do towarzystwa.

W foteliku samochodowym podczas dłuższej jazdy chłopiec opiera go o policzek i skubie palcami brzeg kocyka. Gdy auto staje na światłach, unosi pluszaka do szyby i pokazuje mu mijane autobusy.

Ta surykatka wędruje po mieszkaniu w objęciach dwulatka, który w książkach o zwierzętach zawsze wypatruje tych mniej znanych.

Przy kuchennym oknie stawia ją na parapecie, a potem pokazuje jej palcem przejeżdżające auta i gołębie na trawniku.

Ten bączek kręci się na podłodze przed dwulatkiem, który potrafi długo wpatrywać się we wszystko, co wiruje.

Gdy zwalnia i staje, chłopiec prosi dorosłego o kolejny obrót albo sam próbuje go uruchomić. Między rundami popycha go palcem i patrzy, w którą stronę się potoczy.

Te klocki Hape zamieniają się w garaż, most albo drogę dla autek dwulatka, który całe dni jeździ samochodzikami po mieszkaniu.

Producent oznacza je od 12 miesięcy, a chłopiec sam dokłada kolejne elementy. W przedpokoju ustawia z nich długi tor i pcha po nim swoją wywrotkę aż pod same drzwi.

Ta książeczka HABA ląduje w wannie dwulatka, który przy wieczornym myciu chce trzymać w rękach coś do oglądania.

Między płukaniem włosów a namydlaniem rąk chłopiec przewraca strony i pokazuje rodzicowi palcem świnkę i krowę.

Udawane rozmowy przez słuchawkę to codzienny rytuał malucha, który bacznie podpatruje każdego dorosłego z komórką przy uchu.

Kiedy rodzic odbiera połączenie przy biurku, chłopiec siada obok, przykłada zabawkę do ucha i z przejęciem coś opowiada. Na koniec rozmowy macha słuchawką na pożegnanie i głośno woła „pa, pa”, zupełnie jak rodzic.